ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΙΜΗΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥΚΑΣΤΡΙΝΑΚΗ 18/04/1956 – 21/09/2916

         ΣΤΥΛΟΣ ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ

      ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017

 

Φίλες και φίλοι είμαστε εδώ για να τιμήσουμε έναν άνθρωπο που εν ζωή συγκέντρωνε όλα τα χαρίσματα και τις αρετές κατά τον Καζαντζάκη τον Γνήσιον τέκνον της Κρήτης, τον πραγματικό αγωνιστή της Δημοκρατίας αλλά και της ζωής. Έναν μεγάλο αλτρουιστή, ο οποίος έκαμε το πρόβλημα και τον πόνο του λάβαρο για να βοηθήσει άλλους να προχωρήσουν το δικό τους γολγοθά. Έβαζε πάντα υψηλούς στόχους και αγωνιζόταν να τους φέρει σε πέρας. Ενδιαφερόταν για τον άνθρωπο και την καθημερινότητά του. Τρυφερός και αυθεντικός με χιούμορ, ήταν πάντα ο εαυτός του. Είχε, όπως λέει και ο ποιητής, «πάντα άγρυπνα πάντα ανοιχτά τα μάτια της ψυχής του». Με τον τρόπο ζωής του και τη δύναμη της ψυχής του μας άφησε μεγάλη παρακαταθήκη να κοιτάμε πάντα μπροστά πάντα ψηλότερα με πίστη και θάρρος.

Γεννήθηκε εδώ στο Στύλο του Αποκόρωνα το 1956 από αγρότες γονείς. Απ’ αυτούς τους θυμόσοφους περήφανους ανθρώπους του λαού μας που τον ανάθρεψαν με αρχές και του σμίλευσαν αυτό τον ατσάλινο χαρακτήρα. Το 1974 τελείωσε το Β’ Γυμνάσιο Αρρένων Χανίων και μπήκε από τους πρώτους στη Νομική Αθηνών. Έχει δύο αδέρφια, το Σήφη και την Ελένη. Παράλληλα με τις σπουδές του στην Αθήνα συνέχισε στο «ΦΩΣ ΤΟΝ ΣΠΟΡ» τη δημοσιογραφία, την οποία είχε αρχίσει στα «Χανιώτικα Νέα» και στο «ΦΩΣ» ως ανταποκριτής. Κατά καιρούς είχε εργασθεί σε διάφορε ς αθλητικές εφημερίδες σαν αθλητικός συντάκτης. Αλλά το μεγαλύτερο διάστημα της σταδιοδρομίας του ανήκε στον Αθλητικό τύπο στο «ΦΩΣ», στην «ΗΧΩ» κ.ά.

Για μεγάλο διάστημα  πολιτικός αναλυτής και ανταποκριτής στην Αθήνα διαφόρων Κρητικών εφημερίδων. Ενεργό μέλος του Συλλόγου Κρητών Φοιτητών.

Πέραν όμως από τη δημοσιογραφική του παρουσία έχει αφήσει και μεγάλο συγγραφικό έργο, το οποίο οι γνωστές καταστάσεις της υγείας του δεν του επέτρεψαν να εκδώσει. Λεκτικά μαργαριτάρια, κρητικές ιστορίες στη διάλεκτο του νησιού μαντινάδες, ποιήματα, διηγήματα και στίχους τραγουδιών. Κάποτε θα πρέπει οι φορείς που συμμετείχε να βοηθήσουν να εκδοθούν. Το 1980 στρατεύθηκε και το 1982 παντρεύτηκε τη σπουδαία Φυσικό επιστήμονα Μαρία Μαυρεδάκη και απέκτησαν την χαρισματική κόρη, Αθηνά, δημοσιογράφο τώρα και εκείνη.

Το 1982 γράφτηκε μέλος στον ΠΣΑΤ (Πανελλήνιο Σύνδεσμο αθλητικού Τύπου και την ίδια χρονιά άρχισε συνεργασία με την τηλεόραση και το ραδιόφωνο της ΕΡΤ 2. Τον Απρίλιο του 1985 έγινε μέλος της ΕΣΗΕ και λίγους μήνες αργότερα εκδηλώθηκε η ασθένειά του, Χρόνια Νεφρική ανεπάρκεια τελικού σταδίου (υποβαλλόμενος σε αιμοκάθαρση).

Με την πολιτική ασχολήθηκε από τα φοιτητικά του χρόνια το 1974. Στέλεχος του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, του Γεννηματά, της Μελίνας και τόσων άλλων στελεχών που άλλαξαν την πορεία της χώρας μας τότε.

Ασυμβίβαστος με πολιτική άποψη και κοσμοθεωρία, αυτό που για άλλους είναι πολύ δύσκολο να το καταλάβουν γιατί εύκολα τα ξεπουλάνε όλα.

Το 1990 εκλέχθηκε πρώτος σε σταυρούς Δημ. Σύμβουλος Αμαρουσίου και στη συνέχεια τέσσερις συνεχείς φορές μέλος Νομαρχιακού Συμβουλίου Αθηνών το 1994, 1998, 2002, 2006.

Διετέλεσε Αντινομάρχης Αθήνας & Αντινομάρχης Υπερνομαρχίας Αθηνών-Πειραιώς.

Το 2010 ήρθε πρώτος πανελλαδικά σε σταυρούς Α΄ & Β΄ βαθμού αυτοδιοίκησης με 13.751 σταυρούς.

Με το ΠΑΣΟΚ πολιτεύτηκε στη Β΄ Αθηνών και ήταν επιλαχών το 2000, 2004, 2007, 2009.

Ο τομέας όμως που ο Γιώργος αφιέρωσε και την τελευταία σταγόνα του αίματός του κυριολεκτικά ήταν οι Νεφροπαθείς και το αναπηρικό κίνημα.

Ήταν μέλος του Δ. Συμβουλίου του «Πανελληνίου Συνδέσμου Νεφροπαθών» αρχικά & Πρόεδρός του από το 1998. Ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Νεφροπαθών (Ιανουάριος 1999) συμμετείχε από την αρχή στο Δ.Σ. και από το 2007 πρόεδρός της. Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία (1991) και διοικητικό της στέλεχος μέχρι το 2000. Ευτύχησε επί Προεδρίας και ενεργειών του να αποκτήσουν σπίτι οι Νεφροπαθείς. Ήταν γι΄ αυτόν στόχος ζωής.

Για την κοινωνική του δράση είχε τιμηθεί από την Ακαδημία Αθηνών, το Ίδρυμα Μπότση, την Πανελλήνια Ομοσπονδία αιμοδοτών και άλλους φορείς. Εξέδωσε και μοίρασε δωρεάν το βιβλίο «Θέλω να ζήσω» που αναφέρεται στον αγώνα των Νεφροπαθών (19 εκδόσεις περίπου 60.000 αντίτυπα).

Φίλες και φίλοι,

Είχα την τύχη να γνωρίσω το Γιώργο Κ. πολύ πριν εμφανισθεί το πρόβλημα της υγείας του σ’ ένα πολιτικό συνέδριο. Που να φανταζόμαστε τότε ότι οι ζωές μας θα είχαν παράλληλη πορεία με μια μεγάλη διαφορά όμως. Ο δικός σου σταυρός , αγαπημένε μου φίλε, ήταν αβάστακτα βαρύς και ασήκωτος άσχετα ότι εσύ δεν μας άφηνες και δεν ήθελες με τον τρόπο σου να τον βλέπουμε έτσι. Έδειχνες τόση ψυχική δύναμη και θάρρος σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Θα θυμάμαι πάντα την μαντινάδα που μου είπε στο τηλέφωνο το 1994 όταν έμαθε ότι από ατύχημα ορκίστηκα Νομαρχιακή Σύμβουλος σε αναπηρικό αμαξίδιο. «Η κορυφή είναι κρυφή και ας είναι χιονισμένη. Το βράχο δέρνει η θάλασσα μα πάντα βράχος μένει».  Τότε συνάδερφος και αυτός στη Νομαρχία Αθηνών. Τον γνώρισα προσωπικά στα συμβούλια της Εθνικής Συνομοσπονδίας Αναπήρων όπου συναντιόμασταν. Τον ένιωθα σύμβολο, παράδειγμα προς μίμηση και έπαιρνα κουράγιο από το έργο του και τον αγώνα του να βοηθήσει τους άλλους. Και βέβαια συναντιόμασταν στα κομματικά συνέδρια Αεικίνητος κρατώντας πάντα ένα πακέτο χαρτιά τα οποία μας μοίραζε, γνωστοποιούνταν έτσι όλα όσα πίστευε και τα μηνύματά του πάντα με μαντινάδες.

Αλλά το μεγαλείο της ψυχής του και της δύναμής του το ένιωσα μέχρι τα βάθη της ψυχής μου όταν διάβασα το βιβλίο του έκδοση 1990 «ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ». Όπως αναφέρει ο ίδιος «η ιδέα του ήρθε την άνοιξη του 1986 λίγο πριν τη μεταμόσχευση». Ήθελε το βιβλίο του να φέρει γνώση, δύναμη και κουράγιο σε όσους το έχουν ανάγκη.

          Γι’ αυτό το δώριζε. Το βιβλίο αυτό άναψε φλόγα και ελπίδα για πολύ κόσμο. «Αν έβγαινε στο εμπόριο η προσφορά θα έχανε την αγνότητά της». Η απήχηση του βιβλίου είναι συγκλονιστική όχι μόνο στο χώρο των νεφροπαθών αλλά και στους υγιείς που τους έκανε καλύτερους ανθρώπους.

          Προκάλεσε ενδιαφέρον στη κοινή γνώμη και ανέβηκε κατακόρυφα ο αριθμός των δωρεών οργάνων και ιστών.

          Η βοήθεια προς τους Νεφροπαθείς έγινε για τον Γιώργο φιλοσοφία, αγώνας και στάση ζωής. Είχε όμως και καλή οικογένεια, η οποία στήριζε σε κάθε περίπτωση όπως μπορούσε και δεν ένιωσε ποτέ τη μοναξιά.

          Όμως το αστέρι που φώτιζε τη ζωή του ήταν η κόρη του η Αθηνά που την λάτρευε, η σπουδαία σύζυγός του και η οικογένειά του.

          Είναι βαθιά η θλίψη μας για την απώλεια του υπέροχου, χαρισματικού αυτού ανθρώπου. Η μνήμη σου πλανάται στο χώρο και τη σκέψη μας. Ευχαριστώ το Θεό που μου έδωσε την δυνατότητα να σε γνωρίσω. Ευλογημένοι οι γονείς που σε μεγάλωσαν.

          Αγαπημένε μας Γιώργο, έφυγες πολύ νέος. Η απώλεια για την οικογένειά σου είναι αβάσταχτη. Μα και εμείς χάσαμε όχι μόνο ένα καλό φίλο αλλά ένα στυλοβάτη του αναπηρικού κινήματος και της αυτοδιοίκησης. Όμως, καλέ μας φίλε, δεν έχει σημασία πόσο χρόνο έζησε κάποιος. Αλλά πόσο βαθιά άφησε το αποτύπωμα του στη γη. Και συ, Γιώργο Καστρινάκη, άφησες την πατημασιά σου πολύ βαθιά στη γη που λεβέντικα πατούσες και αγαπούσες. Που γράφτηκε ανεξίτηλα και θα μείνει στις επόμενες γενιές φάρος φωτεινός και παράδειγμα προς μίμηση, Κύριε Δήμαρχε. Επιβάλλεται και πιστεύω ότι το έχετε σκεφτεί ήδη με την ευαισθησία που σας διακρίνει να δώσετε το όνομα του κάπου στο Δήμο σας για να παραδειγματίσετε και τους Νεότερους. Άλλωστε ο τιμών τιμάται.

          Η οικογένειά σου πρέπει να είναι πολύ περήφανη για σένα μα και εμείς όλοι οι φίλοι και ο τόπος που σε γέννησε.

          Και όπως λέει και ο ποιητής «Δεν πέθανες αδιάφορο οι μέρες και αν περνάνε τότε πεθαίνουν οι νεκροί όταν τους λησμονάνε». Και συ δεν είσαι απ’ αυτούς που δεν λησμονιούνται, Γιώργο Καστρινάκη.

 Σ’ ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ.             

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                                                       Ο Γ.ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

 

 

 

ΑΜΑΛΙΑ ΜΠΑΣΙΑ                                                              Γ.ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ